– У жыцці кожнага маладога чалавека надыходзіць момант, калі яму трэба знайсці базіс для найдалейшага гарманічнага развіцця. Узнікаюць памкненні нешта глабальна змяніць. Хтось змяняе стыль адзення ці фрызуру. Хтось пачынае курыць, хтось курыць кідае. А я пачала размаўляць па-беларуску.

Асяроддзе, дзе я гадавалася, было расійскамоўным – нягледзячы на тое, што бацькі мае паходзяць з Браншчыны, г.зн. з гістарычна беларускіх земляў, нягледзячы і на тое, што мая бабуля выкладала беларускую мову і літаратуру. Беларушчына прыйшла да мяне праз кнігі гадоў у адзінаццаць. Цалкам натуральна пацягнула да гісторыі сваёй краіны, да культуры, карацей, ідэя беларускасці цудоўна паклалася на душу. “Моўнасць” прыйшла крыху пазней. Прыехала я неяк да сваякоў у Маскву – і быццам убачыла сябе з боку. Мова, на якой размаўляла я, моцна адрознівалася ад мовы маскоўскіх сяброў. Мае “дз”, “ц” ды яканне за нейкі месяц давялі мне, што варта было б авалодаць літаратурнай беларускай моваю.

Мой шлях прыходу да беларускамоўнасці можа здацца штучным: працяглае навучанне і г.д. Але я мушу апраўдацца – гэта не было штукарствам. Беларуская мова – гэта тая плынь, злавіўшы якую, я сапраўды стала адчуваць сябе больш ёмка. Мова для мяне – ні ў якім разе не праява апазіцыйнасці, не спроба стаць “элітаю”. Усе мае палітычныя погляды знаходзяцца па-за беларускай моваю, яна незалежная ад іх. Мова – галоўны сродак мыслення. Мова мыслення накладае на паводзіны чалавека моцны адбітак, хоча ён гэтага ці не. Як на мяне, нельга ўявіць нацыю, якая хоча вылучацца, але не хоча заявіць пра сябе на нейкай адметнай мове. А будучыня нацыі – за намі, за нашымі дзецьмі, і выбар залежыць толькі ад нас. Я зрабіла яго на карысць беларускай мовы.

Быць беларускай – самае натуральнае, чым можа быць дзяўчына, якая нарадзілася, жыве, атрымлівае адукацыю ў Беларусі, дзе ўсе ейныя сябры, усе дарагія сэрцу повязі. Быць беларускай – быць сабою і не саромецца гэтага.

Юля Аляксеенка, Мінск, студэнтка БДУ

Аб праекце “Як я стаў беларусам”