Сяргей Дубавец ў сваім блогу піша пра сёлетнюю “Сысаніаду”:

— Яшчэ ў савецкіх літаратурных выданьнях мяне ўражвала, што ў разьдзеле «Пра аўтараў» абавязкова раскрываецца псэўданім празаіка ці паэта. Вера Вярба ператваралася ў Гертруду Пятроўну Сакалову… Узьнікала аддаленае пачуцьцё непрыстойнасьці й сораму, быццам зь Веры Вярбы на вачах усяго сьвету сьцягнулі спадніцу.

У пэўным сэнсе яно так і было. Бо рэдактары-выдаўцы разбурылі вобраз паэткі – істоты эфэмэрнай і тым каштоўнай. Ну ўявіце сабе, што дзесьці на вэрнісажы вы схапілі абаяльную ўдзельніцу бяседы, змылі зь яе макіяж, сарвалі сукенку зь біжутэрыяй і выставілі з таблічкай на шыі – як для арыштанцкага здымку: такая й такая, пашпарт нумар, пол жаночы, памер ступні…

Магчыма, прычына такіх адносінаў рэдактараў у іх прыземленым практыцызме, у няздатнасьці паверыць у каштоўнасьць магіі слова, а ў выніку – у адсутнасьці прафэсіяналізму. Паэзія – гэта цуд. Ніхто ня ведае, адкуль ён бярэцца і мы можам толькі захапляцца ім. Тады нашы адносіны да твора (псэўданім, між іншым, такі самы твор і такі самы цуд) будуць надзвычай асьцярожнымі. Не парушыць гармоніі, асабліва калі ты нічога ў гэтым не разумееш.

Як жа! Што вам тут за каштоўнасьць! Не памацаеш, не ўкусьнеш, не прадасі… І з той самай лёгкасьцю, зь якой Анатоль Сыс называецца сёньня «вялікім паэтам», зь ягонай спадчынай робіцца чыстае бясчынства.

Увесь тэкст.