Рэжысёр і гукааператар альбо праводзяць кастынг, альбо адразу размяркоўваюць ролі. Але ёсць больш маштабныя праекты, дзе ўмяшанне з боку студыі значна сур’ёзнейшае.

Напрыклад, у выпадку з фільмам “Формула-1” з Брэдам Пітам на студыю прыйшоў ліст прыкладна такога зместу: “Добры дзень, вас турбуе каманда Брэда Піта, нам патрэбны варыянты галасоў для яго”. Пасля кастынгу прыйшоў адказ, што яго каманда зацвердзіла мяне. Было вельмі прыемна чытаць такую фармулёўку.

У цэлым ад праекта да праекта ўсё змяняецца. Часам студыя сама выбірае акцёраў, часам пакідае гэта на меркаванне мясцовай каманды.

“У кожнага акцёра ёсць свае ўнутраныя загатоўкі”

— А наколькі ў Грузіі развіты рынак агучвання? Ці шмат студый, менеджараў, акцёраў, якія працуюць у гэтай сферы?

— Наколькі мне вядома, афіцыйна студыя рускамоўнага дубляжу ў Грузіі толькі адна. Але канкурэнцыя існуе на ўзроўні так званага дубляжу краін СНД. Напрыклад, ёсць студыя ў Казахстане, якая ў асноўным працуе з карпарацыяй Disney. Ёсць студыі ў Ізраілі, якія агучваюць праекты для буйных платформаў, у тым ліку Netflix.

Але менавіта ў Грузіі, наколькі мне вядома, мы адзіныя, хто займаецца паўнавартасным рускамоўным дубляжом.

— Вядома, што пірацкія копіі фільмаў з рознай агучкай трапляюць у Расію і Беларусь. У тым ліку і з вашым афіцыйным дубляжом. Ці ведаеце вы, як гэта адбываецца?

— Я ведаю, што некаторыя фільмы з нашай агучкай паказваюць у Беларусі. Мне пра гэта распавядалі сябры з Мінска. Але як менавіта гэта адбываецца, я не ведаю. Магу толькі здагадвацца.

Гэта дакладна не адбываецца наўпрост праз Грузію. Мы не дыстрыб’ютары, мы проста выконваем сваю працу. Якія схемы ідуць далей — гэта ўжо па-за межамі нашай зоны адказнасці.

— А як студыя гуказапісу рэагуе на тое, што агучка трапляе на забароненыя рынкі?

— Шчыра кажучы, студыі ўсё роўна. Замова выканана, праца аплачана. Што адбываецца далей — ужо не наша зона адказнасці.

— Раскажыце, як вы рыхтуецеся да працы над роляй перад працэсам агучвання? Ці ёсць у вас сістэма падрыхтоўкі?

— Часцей за ўсё ніякай асаблівай падрыхтоўкі няма. Праект прыходзіць, рэжысёр размяркоўвае ролі, і цябе проста выклікаюць у студыю. Часам ты даведваешся, каго агучваеш, ужо стоячы ля мікрафона.

Ёсць праекты буйнейшыя, дзе даюць магчымасць загадзя паглядзець фільм у арыгінале. Тады ты можаш падумаць, як падысці да персанажа. Але ў большасці выпадкаў праца ідзе ў вельмі хуткім рэжыме.

У кожнага акцёра ёсць свае ўнутраныя загатоўкі: як гучыць злыдзень, як гучыць батан, як гучыць мача. І ты проста дастаеш з сябе напрацаваныя рэчы ў патрэбны момант.

— Колькі фільмаў на год звычайна ўдаецца агучыць?

— Я дакладна не лічыў, але калі казаць пра буйныя праекты, то іх прыкладна ад аднаго да трох у месяц. Часам бываюць месяцы без мэйджараў, тады праца ідзе з Netflix, а ў іх праекты выходзяць пастаянна, як кулямётныя стужкі.

— Наколькі агучванне кіно з’яўляецца прыемнай і, што немалаважна, прыбытковай справай? І як гэтая дзейнасць адбіваецца на вашай артыстычнай кар’еры?

— Гэта, безумоўна, прыемная праца. Дубляж патрабуе ад мяне менш сіл і канцэнтрацыі ў параўнанні з ігрой на тэатральнай сцэне або здымкамі ў кіно. Пры гэтым я атрымліваю задавальненне ад таго, што ў выніку з’яўляецца гатовы прадукт, які глядзіць і ацэньвае вялікая колькасць людзей.

Што да заробку, то я не буду называць канкрэтныя сумы, абмежаваўшыся агульнай заўвагай: усім хацелася б больш. Даходнасць у гэтай сферы наўпрост залежыць ад рэгулярнасці замоў. Калі б праекты з’яўляліся рэдка, напрыклад, адзін фільм у месяц, гэта было б фінансава сумна для любога акцёра ці гукааператара. Аднак у цяперашніх умовах у цэлым зарабляць на гэтым удаецца.

“Самым хвалюючым для мяне быў досвед агучвання Элвіса Прэслі”

— Бачыў, што, акрамя вас, агучваць фільмы спрабавалі спявачка Марына Шукюрава і акцёр Аляксандр Ждановіч. Ці ёсць яшчэ беларусы, занятыя ў гэтым працэсе? І якія яшчэ артысты займаюцца гэтым у Грузіі?

— Так, з Аляксандрам Ждановічам мы працавалі разам, у тым ліку над фільмам “Элвіс”, дзе ён агучваў бацьку Элвіса. Аляксандр — выдатны акцёр і цудоўны чалавек.

Але ў цэлым большасць акцёраў расіяне. Ёсць таксама грузінскія акцёры з выдатным маўленнем. Беларусаў цяпер вельмі мала, большасць ужо пераехала ў іншыя краіны.

— Якія ролі вы лічыце для сябе найбольш важнымі або складанымі? Што можна назваць вашай візітнай карткай?

— Самым хвалюючым для мяне быў досвед агучвання Элвіса Прэслі ў фільме “Элвіс”. Гэта быў адзін з першых буйных праектаў, і я вельмі хваляваўся, ці змагу справіцца з голасам персанажа на розных этапах яго жыцця.

Другі па хваляванні — Брэд Піт у “Формуле-1”.

Самым фізічна складаным быў мультфільм “Dogman: Пушыстая справядлівасць”, дзе я агучваў ката-ліхадзея. Ён увесь мультфільм крычыць, смяецца, гарлапаніць. Пасля запісу я проста злёг, настолькі цяжка было гэта рабіць. Арганізм, бадай, вырашыў, што нешта не так.

І яшчэ адзін важны праект — фільм “Баксёр з Польшчы” на Netflix. Ён быў цалкам без цэнзуры, з вялікай колькасцю эмоцый і ненарматыўнай лексікі. Працаваць над ім было вельмі цікава.

— А можаце падзяліцца, калі гэта не камерцыйная таямніца, якія праекты ў гэтым годзе вы агучвалі ці плануеце агучыць?

— Ой, на самай справе я не ўпэўнены, што магу пра гэта гаварыць. Могу сказаць, што мы агучылі “Смяротная бітва 2”. Ён выйдзе ў маі, хаця спачатку планаваўся яшчэ восенню. Яго выпуск перанеслі, па-мойму, прыкладна на паўгода.

Звычайна, калі студыя агучвае трэйлер канкрэтнага фільма для YouTube, то ў 90% выпадкаў яна ж будзе працаваць і над поўным яго дубляжом.

— Як вы ставіцеся да цэнзуры ў дубляжы? І якія абмежаванні існуюць у дубляжы?

— У большасці нашых праектаў мацюкоў няма. Выкарыстоўваюцца шаблонныя лаянкі, тыпу “якога чорта” і “што за лухта тут адбываецца”. Часам цэнзура працуе вельмі дзіўна: у адным серыяле ідуць стандартныя лаянкі, а потым ніадкуль з’яўляецца грубае слова тыпу “б*я”. І незразумела, чаму менавіта там. Хто і як гэта рэгулюе — я не ведаю.

— Да 2020 года ў Беларусі ішла грамадская дыскусія пра тое, важна атрымліваць рускамоўны дубляж ці рабіць свой уласны — на беларускай або рускай мове, — выкарыстоўваючы сваіх артыстаў. Так, напрыклад, гэта робяць ва Украіне з 2014 года. Што вы самі пра гэта думаеце?

— Безумоўна, гэта трэба. Але рабіць гэта трэба вельмі акуратна, паступова, не адрываючы рэзка гледача ад рускамоўнага дубляжу. Беларускі дубляж павінен улюбляць у сябе.

Я бачыў фільмы ў беларускім дубляжы. Той жа “Неверагоднае жыццё Уолтара Міці”. Сама назва гучыць проста цудоўна. У Беларусі дастаткова таленавітых акцёраў, каб рабіць гэта прафесійна, і я ўпэўнены, што гэтым трэба займацца.

— Як у вас з артыстычнай кар’ерай? Удаецца займацца тэатрам і музыкай у Грузіі? Якія ў вас планы на будучыню?

— Раней тэатральнае жыццё тут праходзіла значна жывей і актыўней. Было больш людзей, больш праектаў. Зараз стала складаней, бо Грузія — транзітная краіна, многія паехалі адсюль далей. Тэатр стаў камерным, маленькім.

Музыкай я займаюся пастаянна: спяваю, іграю, удзельнічаю ў кавер-вечарах. Аўтарская творчасць пакуль на паўзе, бо мы з іншым музыкам з гурта “Палай” знаходзімся ў розных краінах.

Што тычыцца планаў, зараз цяжка нешта планіраваць. Магчыма, мне таксама давядзецца ехаць далей. Але пакуль я стараюся максімальна рэалізаваць сябе ў дубляжы, зрабіць як мага больш праектаў, каб потым не было пра што шкадаваць.

Наогул, у наш час вельмі складана строіць доўгатэрміновыя планы. Літаральна праз тыдзень можа адбыцца нешта, з-за чаго зруйнуюцца любыя планы. Важна трымацца, не падаць духам і ісці наперад, робячы дабро. Мабыць, гэта і ёсць адзіны працоўны план на сённяшні дзень.