У чацвер, 15 студзеня, Вільні адбудзецца прэзентацыя англамоўнай кнігі Віктара Марціновіча Беларусь у аўтаэтнаграфічных наратывах.
Гэтая кніга мусіла (рызыкавала?) стаць выключна тэарэтычнай. Але пасля серыі размоваў з калегамі ў Нью Ёркскім Хантэр Коледжы, я зразумеў, што лепшы шлях заявіць пра arts as a new language of humanities - не ціснуць развагамі, але падаць прыклад. Трэба было знайсці гісторыю - настолькі добра вядомую мне, што я з яе складаюся.
Гэта кніга пра майго прадзеда Амяляна, спачатку - дзяншчыка царскага войска, потым млынара, потым - селяніна пад нямецкай акупацыяй. Чалавека, які быў расстраляны нацыстамі ў 1943-м годзе такім чынам, што, калі я першы раз прачытаў Сотнікава Быкава, я думаў, што Васіль Уладзіміравіч нешта ведаў пра Амяляна. Трагедыя ўцягнула іншых людзей, і завітала нават у маё дзяцінства.
Гісторыя беларускага селяніна Амяляна расказана тут праз творы Рафаэля, Шагала, Сандра Бацічэллі, Каспара Давіда Фрыдрыха, Станіслава Жукоўскага, Хаіма Суціна. Няма лепшага чыну для расповеда пра рэйд шуцманшафта ў вёску Барбарова, чым крыклівае дрэва, напісанае Суціным у 1943 у парку такой самай вёскі ля Шампіньі-сюр-Вёд, дзе ён хаваўся ад нацыстаў, - піша спадар Віктар.
Мова прэзентацыі - ангельская. Уваход вольны.