У сераду, 18 сакавіка, у Варшаве адкрываецца выстава Марысі Тульжанковай «Бабуля, я баюся засынаць».
У сваіх творах мастачка даследуе ўзаемасувязь паміж памяццю, дзіцячай уразлівасцю і досведам страты, звяртаючыся да вобразу бабулі не наўпрост, а апасродкавана — праз мову матэрыялу, назву і знікаючую традыцыю ткацтва, якая сышла разам з пакаленнем бабулі аўтаркі.
Адпраўным пунктам для візуальнага пласта становяцца арнаменты традыцыйных посцілак і пакрывалаў, тканых на Беларусі, якімі накрывалі вясковыя ложкі — аб’екты, звязаныя з інтымнасцю, сном і безабароннасцю.
Аўтарка пераносіць структуру і логіку ткацтва ў медыум жывапісу: рытм, паўтор, аб’ём нітак. Узоры аднак не рэканструююцца дакладна, а падвяргаюцца распаду і зруху значэнняў. Гэтыя змены не з’яўляюцца рэзкімі — яны выяўляюцца паступова, падобна да страху, які ўзнікае ў момант засынання.
Неад’емнай часткай праекта з’яўляюцца інсталяцыі з нітак, якія ствараюць прасторавыя структуры спляцення і кокана.
У «Бабуля, я баюся засынаць» вобраз бабулі функцыянуе як адсутнасць — як перарванае перадаванне ведаў, страчаная бесперапыннасць і патрэба ў абароне, якая больш не мае непасрэднага адрасата.
Уваход вольны. Рэгіструйцеся па спасылцы.