У суботу, 16 траўня, у полацкім музеі традыцыйнага ручнога ткацтва Паазер’я пачынае працу выстава «Беларускае інсітнае мастацтва: маляваныя дываны і відкі на шкле».
На выставе прадстаўлены маляваныя дываны аднаго з самых славутых прадстаўнікоў гэтага накірунку — Язэпа Драздовіча, а таксама невядомых аўтараў, знойдзеныя пераважна на тэрыторыі сучаснай Віцебскай вобласці, а таксама відкі на шкле першай паловы ХХ ст. з фонду Гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Заслаўе».
Маляваныя дываны як накірунак у дэкаратыўным мастацтве Беларусі былі распаўсюджаны ў 1920-х — пачатку 1960-х гадоў.
Тэрыторыя, на якой яны бытавалі, мела абмежаваны характар: вёскі, мястэчкі, раённыя цэнтры Беларусі, асабліва Глыбоцкі і Шаркаўшчынскі раёны Віцебскай вобласці, Слуцкі і Салігорскі раёны Мінскай вобласці, а таксама Палессе.
Цяжка дакладна вызначыць вытокі мастацтва маляваных дываноў. Хутчэй за ўсё яно з’явілася і развівалася на традыцыях узорных тканых вырабаў. Росквіт гэтага накірунку ў даваенны і першы пасляваенны час тлумачыцца тым, што інтэнсіўная перабудова вёскі і паляпшэнне інтэр’ера сялянскага жылля патрабавалі новых відаў дэкаратыўнага аздаблення.
Яшчэ адным не менш цікавым накірункам інсітнага мастацтва Беларусі з’яўляюцца відкі на шкле («відкі, відзікі» — ад слова «від») — роспіс фарбамі на шкле. Яны аздаблялі інтэр’еры хат у вёсках, мястэчках, а часам і гарадах у пачатку і сярэдзіне ХХ ст.
Нароўні з маляванымі дыванамі, вышытымі ручнікамі і ўзорыстымі тканымі посцілкамі яны выступалі ў якасці аднаго са складнікаў вясковага інтэр’ера.
Працуе выстава да 31 жніўня.