Хто натхняе маладых беларусаў сёння — пасля 2020-га, у эміграцыі, у Беларусі, у іх штодзённым жыцці? Мы сабралі адказы прадстаўнікоў беларускай моладзі з розных краін свету пра людзей, прыклад якіх дапамагае ім не здавацца і рухацца наперад. Атрымалася цікавая і праўдзівая мазаіка імёнаў — ад Скарыны да добраахвотнікаў, ад пісьменнікаў да родных. «Будзьма беларусамі!» з радасцю дзеліцца вынікамі апытанкі з чытачамі.
Аўтарытэтам лічу чалавека, да чыіх слоў я б прыслухалася. То-бок ён не павінен мець асабістыя матывы, амбіцыі, а павінен працаваць дзеля людзей, рабіць унёсак у грамадства.
Сярод іх такія беларусы, як Надзея Запруднік, Вальжына Цярэшчанка, у мінулым Еўфрасіння Полацкая, Язэп Драздовіч, Напалеон Орда, Адам Лісоўскі.
Аўтарытэтным лічу выданне «Будзьма беларусамі!».

Еўфрасіння Полацкая. Малюнак Андруся Такінданга
Беларусы, якія мяне натхняюць.
Настасся Роўда: натхняе як прыклад прафесіяналізму ў журналістыцы, заўсёды захапляюся здольнасцю паяднаць прафесію і эмпатыю.
Каця Сныціна: натхняе адкрытасцю, лёгкасцю, здольнасцю казаць смела, рашуча і адначасова асертыўна, захоўваючы годнасць.
Алесь Бяляцкі: суперпрыклад прынцыповасці, шчырасці і чалавечнасці.
Францыск Скарына: пасля прагляду спектакля «Кар’ера доктара Рауса» ў РТБД ён для мяне стаў чыста сімвалам атмасфернага хіпстара, які жыў жыццё і рабіў беларускае важным, вагомым і сэнсоўным.

Францыск Скарына і Настасся Роўда. Малюнак Андруся Такінданга
Мяне натхняе беларуская гімнастка — Таццяна Агрызка. Я займалася мастацкай гімнастыкай у клубе «Трыумф», і яна была адным з нашых трэнераў. Яе лёс мяне сапраўды ўражвае. Таццяна дасягнула значных поспехаў у пачатку 1990-х гадоў: у 1993 годзе на чэмпіянаце свету яна заваявала золата ў практыкаванні са стужкай і бронзу ў практыкаванні з булавамі, а таксама атрымала медалі ў камандных спаборніцтвах на чэмпіянатах Еўропы — срэбра ў 1992 і 1994 гадах. У 1996 годзе на Алімпійскіх гульнях у Атланце Агрызка выступіла ў індывідуальным шматбор’і і заняла 8-е месца ў фінале.
Але яе шлях быў не толькі чаргой перамог. У 1992 годзе Таццяна трапіла ў аўтамабільную аварыю, у выніку якой знаходзілася ў коме на працягу шасці месяцаў і павінна была зноў навучыцца хадзіць. Аднак ужо праз год яна прыняла ўдзел у чэмпіянаце свету ў Аліканце, падзяліўшы залаты медаль у практыкаванні са стужкай з Марыяй Пятровай з Балгарыі. З 2011 года Таццяна вядзе барацьбу з цяжкім анкалагічным захворваннем.
Мяне натхняе не толькі спартыўная кар’ера Таццяны Агрызка, але і яе сіла волі, стойкасць перад жыццёвымі цяжкасцямі. Усё гэта вучыць мяне імкнуцца да сваіх мэт, не здавацца перад перашкодамі і цаніць кожнае імгненне жыцця.
Мяне натхняюць мама, тата і мой брат. Я цікаўлюся мовай і культурай праз іх рэкамендацыі і заўсёды з ахвотай з імі размаўляю пра новае ў літаратуры і тэатры.
Пасля ўсіх палітычных баталій і пасля ўсяго, праз што прайшла мая Беларусь, душа вельмі стомленая, таму цяжка вылучыць некага канкрэтнага ды назваць яго аўтарытэтам.
Мая праца зараз пэўным чынам яднае мяне з людзьмі беларускамоўнымі і, так бы мовіць, сумленнымі, якія пакутавалі ад падзей 2020 года і ранейшых пратэстаў, таму зараз, напэўна, яны мяне натхняюць: іх гісторыі пра тое, як жыць пасля таго, як прайшоў праз пекла, як заставацца вольным чалавекам і заплюшчваць вочы на страх.
Як працягваць, нягледзячы на параною, траўмы і боль, рабіць нешта.
Як пасля яркага, гучнага голасу пераходзіць на шэпт, але ўсё роўна дапамагаць, ратаваць і жыць далей.
Я б хацела, каб потым, у вольнай Беларусі, усе людзі, якія пакутавалі, у поўны голас распавялі свае гісторыі, каб іх пачулі.
Я ганаруся тымі, хто не здаўся, таму, напэўна, яны мяне і натхняюць сваёй моцай, вытрымкай і вялікім сэрцам.
Мяне натхняюць Лявон Вольскі і Зміцер Вайцюшкевіч.

Лявон Вольскі. Малюнак Андруся Такінданга
Для мяне прыкладам, які мяне натхняе, з’яўляюцца тры нашыя гераіні — Святлана, Марыя і Вераніка. Тое, што я назірала з 2020 года, — дык гэта вельмі моцную жаночую барацьбу за краіну. Я маю на ўвазе, што колькі слабых жанчын стаялі і працягваюць стаяць за свабоду ўсёй краіны. Жанчыны нават без палітычнай адукацыі, простыя гаспадыні. Я заўсёды здзіўляюся рэальнай моцы нашых жанчын. А яшчэ здзіўляе, што шматлікія [людзі] усё яшчэ лічаць жанчын слабымі, нягледзячы на такія рэальныя, выбітныя прыклады.
Мяне натхняе Святлана Ціханоўская.
Мяне натхняе наш добраахвотнік-каліновец Ігар Янкоў. Неяк я паглядзеў інтэрв’ю з ім і вызначыў для сябе, што падзяляю яго погляды.
Апошнім часам мяне натхняе Мікіта Ільінчык. Па-першае, натхняе мяне праз сваю дзейнасць, потым праз тое натхняе, што, робячы свае спектаклі ў польскіх інстытуцыях, такіх як Тэатр Польскі ці Драматычны тэатр у Варшаве, ён дакранаецца да тэмаў, якія блізкія сённяшнім беларусам, і ён, па сутнасці, можна сказаць, самы знаны малады беларускі драматург, і мне здаецца, што ён — гэта самае маладое пакаленне, на якое мы чакалі, але вельмі шкада, што ён працуе не ў Беларусі і што ён вымушаны быў пераехаць у Польшчу. Зараз яго намінавалі на «Пашпарт палітыкі», і яго зараз пачынаюць называць польскім дзеячам культуры, хаця з таго, што я ведаю, ён з гэтым не вельмі пагаджаецца. Яго агулам называюць то польскім, то польска-беларускім, і ўжо ўвогуле пачынаецца барацьба пра тое, чый ён увогуле мастак. Мяне ён натхняе.
Мяне натхняе культуролаг, сучасны беларускі рэжысёр, стваральнік уласнага беларускага тэатра Васіль Дранько-Майсюк. Яго дзейнасць і творчасць паўплывалі на тое, што я навучыўся беларускай мове з нуля, ён закахаў мяне ў беларускую літаратуру і гісторыю, а таксама быў здольны зацікавіць мяне сучаснымі творамі і пастаноўкамі.
Мне цяжка адказаць, хто з’яўляецца для мяне прыкладам па жыцці. Але вось сярод пісьменнікаў, напрыклад, мяне вельмі натхняе Альгерд Бахарэвіч. Пішу па яго «Сабаках Еўропы» зараз магістарскую працу. Пра бальбуту — штучную мову, якую ён выдумаў. Мне як лінгвісту вельмі цікава пакапацца ў гэтай мове. А яшчэ мяне натхняе Аляксандр Чарнуха. Я займаюся тэатрам, і калі я раблю разнастайныя эцюды, мне заўсёды ў галаву лезе Чарнуха з усім яго абсурдам. Проста ўсё, што ён піша, — гэта так класна і яскрава, і мне заўсёды гэта хочацца выявіць на сцэне. Ён вельмі разнастайны, вельмі актыўны. Падабаецца яго «Міністэрства сепультуры» на ютубе.

Альгерд Бахарэвіч і Аляксандр Чарнуха. Малюнак Андруся Такінданга
Мяне натхняе «Ляпіс Трубяцкой», напэўна, таму, што ў яго такія даволі моцныя беларускія правыя былі рухі калісьці. Вядома, я не правымі рухамі натхняюся, я натхняюся нацыянальнай думкай. Яго такімі вясёлымі, пацанскімі спевамі. Пачаў бы з «Ляпіса», хаця, па мне, і Лявон Вольскі — вельмі значны дзеяч для Беларусі. Падабаецца яго такі больш лірычны кірунак творчасці. Васіль Быкаў і Уладзімер Караткевіч мяне таксама натхняюць. Мне здаецца, яны выказалі шмат такіх думак у свой час, якія зараз здзяйсняюцца.

Васіль Быкаў і Уладзімір Караткевіч. Малюнак Андруся Такінданга
Перадусім я захапляюся нашымі беларускімі дзяржаўнымі дзеячамі пачатку ХХ стагоддзя і нашымі пісьменнікамі таго ж перыяду. Таму што, калі чытаць іх біяграфію, зразумець, кім яны былі, чым займаліся, то пачынаеш здзіўляцца, адкуль яны мелі столькі сілы і энергіі і здольнасці зрабіць так шмат у такі кароткі перыяд. Калі я гляджу на той перыяд, у мяне з’яўляецца ўражанне, што там людзі жылі год за пяць. Што за адзін год тады адбывалася столькі падзей, колькі сёння, умоўна, можа адбыцца за пяць.
А калі казаць пра сучасных натхняльнікаў, я захапляюся акторам Аляксандрам Казелам, мяне захапляе, як ён паводзіць сябе на сцэне. Да яго я заўсёды інакш уяўляў ігру актораў на сцэне, а Аляксандр Казела адкрыў мне абсалютна іншы свет, паказаў абсалютна іншы бок. Натхняе ягоная аўтсайдарскасць, тое, што ён адрозніваецца ад іншых актораў, і ў жыцці, мне здаецца, ён сябе таксама паводзіць інакш, чым іншыя акторы. Маштаб яго асобы мяне здзіўляе. Захапляюся гэтым акторам.

Аляксандр Казела.Малюнак Андруся Такінданга
Наста Пабягунская, Budzma.org